Hoog in de bergen

19 augustus 2018 - Kandy, Sri Lanka

En we zijn weer terug in Kandy. Onze allerlaatste bestemming in Sri Lanka. Vanavond vertrekt onze vlucht naar de Malediven. Kortom, we hebben de hele week in de "hill country" doorgebracht. Na de nachtelijke blog van de vorige keer volgde een vroeg-opstaan-ochtend. Op naar Lipton Seat!

Onze tuktukdriver (een van de aardigste van onze hele reis) stond op tijd klaar en bracht ons door de bergen naar het ene plekje wat sir Lipton himself (van de thee) ooit zelf had uitgezocht. Na het passeren van de vele theeplantages kwamen we eindelijk op het hoogste punt aan. Er was geen toerist te bekennen. Het was er koud, maar de uitzichten waren adembenemend. Uiteraard gingen we ook even met sir Lipton himself op de foto en dronken we er een heerlijk kopje thee. Rond 8 uur in de morgen waren we weer terug bij onze accommodatie. Tijd voor het ontbijt. Daarna nog even lekker bijgeslapen voordat we naar het klooster gingen. Na een mooie wandeling bergopwaarts kwamen we aan bij het klooster. Het was een geliefde plek bij de locals. Bussen vol reden erheen. Het was ook wel een bijzonder gebouw voor Sri Lankaanse begrippen. Een gebouw dat zo in Europa gestaan zou kunnen hebben zonder dat iemand dat gek zou vinden, maar wat hier een bezienswaardigheid was.

Op de terugweg besloten we nog een stuk over de andere kant van de berg te wandelen. Hier kwamen we een aardig jochie tegen van 7 dat besloten had om ons "rond te leiden". Hij vond vooral mij heel interessant en bleef me eigenlijk bijna de hele weg lang aanstaren. Ondertussen plukte hij planten en liet hij zien wat je ermee kon. Daarnaast beantwoordde hij elke vraag met "yes", kortom, hij had geen idee waar we het over hadden en wij hadden geen idee of zijn moeder misschien bezorgd zou zijn. Na de wandeling waarbij een geit een koe werd genoemd, liepen we weer met hem terug naar de bewoonde wereld.

De dag erna reden de treinen weer en wilden we eigenlijk met de trein naar Ella. Aangekomen op het treinstation bleek de trein 3 uur vertraagd te zijn op een stukje van een uur. Dan maar met de bus. Na een reis vol haarspeldbochten, zette de bus ons 3 km voor Ella af. Vanaf daar konden we de volgende bus nemen. Gelukkig stopte er nog geen minuut later een tuktuk met een man en een vrouw die vroegen of we een lift naar Ella wilden, ze gingen toch die kant op. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen! In de tuktuk kwamen we erachter dat ze een hostel en een restaurant hadden in Ella en dus besloten we er een drankje te gaan doen voor we naar onze accommodatie zouden reizen. Ze hadden een leuk, klein restaurantje een beetje weggestopt van de hoofdstraat.

Hoewel onze accommodatie maar iets meer dan 1km buiten Ella lag, bleek dit toch een behoorlijke klim te zijn. Vooral het laatste stuk waarbij we meer dan 200 traptreden op moesten klimmen en daarna nog een steile weg moesten volgen. Geen tuktuk durfde deze klim aan dus moesten we zelf omhoog klimmen. Boven aangekomen kregen we een lekker drankje aangeboden door de homestay. Aan het eind van de middag liepen we weer naar beneden (dat ging een stuk makkelijker zonder backpack en bergafwaarts!) Om in Ella een mooie wandeling te maken naar een tempel en langs theeplantages. Door de jungle liepen we het paadje af naar de tempel. Een monnik kwam ons achterna gelopen met zijn 2 honden. De aardige man opende de tempel en legde verschillende dingen uit over de 100 jaar oude Boeddha in de tempel. Het voelde heel speciaal, zo vlakbij een toeristenhotspot zo'n tempel te vinden, verscholen in de jungle, waarbij een monnik je het hele gebouw met liefde laat zien.

In de avond besloten we "ons" restaurantje, die waar we al eerder waren, uit te proberen. En dat was een groot succes! Ze hadden het lekkerste eten van Ella!

De tweede dag in Ella stonden we vroeg op om Ella rock te gaan beklimmen. Een hike van ongeveer 4 uur. Deze hike stond bekend om de mensen die je opzettelijk de verkeerde kant opsturen, mensen die bordjes omdraaien, mensen die expres het gras hoog laten groeien zodat je denkt dat er geen pad is etc. Om je daarna hun diensten als gids aan te bieden. Wij wilden geen gids en met maps.me in de hand en een Casper die graag een avontuurlijke hike wilde, besloten we niet het hoofdpad te nemen maar een kleiner, volgens maps.me sneller maar steiler paadje. Tja. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Hoewel het begin duidelijk te vinden was, kwamen we verderop in de problemen. Casper, die dacht dat de GPS niet zo correct was, bleef beweren dat we op het pad liepen. Ik was daar wat minder van overtuigd maar volgde Casper met de "route". Steile paadjes, struiken waar je doorheen moest, het leek allemaal niet op een pad. En de local geloven? Tja. We zouden wel gek zijn. Tot we op den duur, bij een aantal huisjes, vast liepen. Vanaf geen enkel huisje was een pad zichtbaar. Er was ook niemand te bekennen, behalve die ene man weer die we al eerder hadden gezien. Terug was ook geen optie. Dan maar toch die man vertrouwen.

Op zijn blote voeten liep hij door het bos alsof hij het dagelijks deed. Waar wij de grootste moeite hadden met de steile afdalingen, had hij er totaal geen problemen mee. De "route" bestond uit een steile weg omhoog door een soort van metera hoog gras wat hij met elke stap die hij zette aan de kant duwde zodat wij erlangs konden. Hij maakte als het ware zelf het pad. Het gras sneed in mijn benen en prikte aan mijn handen, maar was het enige wat we konden vasthouden. Er leek geen einde aan te komen. Totdat het gras plaatsmaakte voor een nog steiler stuk, gewoon tussen de bomen door. De man gaf ons beide een tak waarop we konden steunen. We moesten goed kijken waar we onze voeten plaatsten. Het was een eng en bovenal ook heel zwaar stuk maar het loonde; we kwamen weer uit op het echte (makkelijke) pad. De man vroeg 400 roepies voor de hulp. We gaven hem 200. Vanaf dat punt was het niet ver meer en de uitzichten op Ella rock waren heel mooi. De weg terug namen we de makkelijke route, die dus echt wel sneller en veel gemakkelijker was.

Hoewel Casper geen schrammetje had, zaten mijn benen onder de lelijke krassen van het hoge gras. Maar; we hebben de top bereikt en daar ging het om.

De derde dag in Ella regende het. Van die regen die de hele dag doorgaat. Omdat dit onze laatste volle dag in Ella was, wilden we toch nog wel naar Little Adams peak en de Nine arch bridge hiken. Een tocht van bij elkaar ongeveer 3,5 uur. Na vele kopjes thee besloten we dan toch maar Little Adams peak te gaan beklimmen. Deze hike viel heel erg mee, maar de uitzichten bovenop waren wel heel mooi. We waren net op tijd; net voor een wolk alle uitzicht benam. Door naar de Nine arch bridge. Halverwege kwamen we een andere hiker tegen uit Nieuw-Zeeland. Samen liepen we eerst naar het uitzichtspunt bij een café. We hadden geluk, er kwam net een trein aan. Mooi om te zien hoe die over de brug heen rijdt. De weg vanaf het café naar beneden was heel steil en glad vanwege alle regen. Daarnaast voelde het heel raar om over een spoorbrug te lopen, iets wat in Europa echt not done is. Samen met de vrouw uit Nieuw-Zeeland en nog een stel uit- ik dacht Wales- liepen we terug naar Ella.

Op de 4e dag checkten we uit en namen een tuktuk naar het treinstation om dan toch die wereldberoemde treinreis te maken. Een enorme rij stond voor de ticket counter. 100en toeristen wilden hun kaartje kopen. De counter ging echter maar een halfuur voordat de trein zou vertrekken, open. Wonder boven wonder lukte het iedereen om een kaartje te kopen. Wij kochten een 3e klas ticket. Een goede zet, 99% van de toeristen kocht een 2e klas kaartje. De 3e klas zat echter wel vol locals dus het eerste halfuur hebben we moeten staan. Gauw kwamen er een aantal zitplaatsen vrij en konden we van het mooie, mistige uitzicht genieten. We waren heel blij met onze zitplaatsen, vooral in Haputale stapten veel mensen in de trein die geen zitplaats hadden. De twee oude vrouwtjes die bij ons zaten, maakten de reis zelfs nog leuker. Ze bekeken aandachtig elke foto die we maakten en gaven tips wanneer we klaar moesten zitten met onze camera.

Nuwara Eliya was onze eindbestemming voor de dag. Het was er koud, nat en mistig. Het had de hele week al aaneengesloten geregend zei de man in het guesthouse van waar we normaal mooie uitzichten zouden kunnen hebben. Vanwege het weer besloten we de eerste dag een high tea te doen. Nuwara Eliya is een beetje het Engeland van hier, met de koloniale gebouwen, het Engelse weer en de Engelse tradities. Een high tea in Nuwara Eliya doe je in het Grand hotel. Een heel luxe, prachtig groot, hotel. De high tea was lekker, maar niet zoals we gewend zijn. Veel minder hapjes. Vandaar dan ook dat we avond gegeten hebben bij een restaurantje genaamd Milano, met de beste mixed grill en service die ik in tijden heb gehad.

Doorweekt kwamen we na het diner aan in onze kamer. Snel kropen we onder 2 dikke dekens. De 2e dag in Nuwara Eliya regende het nog steeds. We besloten een tour te doen met een tuktuk. Hij bracht ons naar twee theefabrieken waar we rondleidingen kregen en naar een grote waterval, die door alle regen wel spectaculair was. We kochten tickets en begonnen aan de natte, glibberige en daardoor een tikkeltje gevaarlijke klim naar boven. Na het trotseren van gladde trappen, watervallen en bamboestruiken, kwamen we boven aan. Het uitzicht boven was de klim wel waard!

In de avond zochten we een leuk eettentje dichtbij onze accommodatie. We vonden een tentje, wat gesloten leek, hoewel het bordje anders beweerde. Eenmaal binnen was het een heel mooi aangekleed, sfeervol restaurant. Het eten liet in mijn geval wat te wensen over, maar de manager maakte alles weer goed. Een vriend van hem was jarig, zijn band was jarig en ik geloof dat we ook nog een dochtertje jarig was. Groot feest dus! We kregen gratis taart en een gratis cocktail, samen met de andere 4 gasten in het restaurant. Deze andere gasten, twee stelletjes, vroegen niet veel later of we met hun een kaartspelletje wilden komen spelen. Gezellig! Het ene stel kwam uit Zwitserland, het andere uit België. Het Zwitserse stel stelde voor om een spel te spelen wat wij ook wel kenden, op scouting noemden we het altijd heel onbeschaafd, "anussen". Bleek dat het Zwitserse stel het hetzelfde noemde, maar dan in hun taal :)

De volgende dag besloten we weer naar Kandy te reizen. Het lag mooi op de route en is een leuker plaatsje dan Negombo. Bovendien is het grootste boeddhistische festival van het land er gaande, namelijk Kandy Esala Perahera, en zouden we op deze manier de optocht kunnen zien. Dit keer hadden we een hotel in het centrum geboekt, zodat we dichtbij de festiviteiten zouden zitten. De optocht was een van de grootste die ik ooit gezien heb. Er waren olifanten en heel veel mannelijke dansers. Heel gaaf om zo mee te maken, hoewel het voor een aantal van de olifanten toch iets minder leuk was. Die hadden er na 4 uur optreden duidelijk geen zin meer in. Ze zaten vast aan kettingen en sommigen konden amper een stap zetten (de ketting zat tussen hun poten). Maar goed, het hoort wel een beetje bij de cultuur hier, die olifanten. En ze kregen wel te eten tijdens de tocht, wat ook weer zorgde voor de nodige ontlasting die naar de toeschouwers werd geschoven en die daar weer op reageerde. Al met al een heel spektakel (en ook super goed beveiligd!)

Vandaag reizen we door, eerst van Kandy naar het vliegveld, en dan van het vliegveld naar de Malediven. Lekker zon, zee, strand!

3 Reacties

  1. Paulien en Jan:
    19 augustus 2018
    jullie zijn echte trotters! Superleuk verhaal weer😀
  2. Corly:
    19 augustus 2018
    Hey, hey globe trotters-:) wat een ervaringen weer!!! Rust lekker uit in de Maladiven-:)
  3. Jan:
    19 augustus 2018
    Prachtig. Helaas is zo'n reis voor mijn oude botten te zwaar.

Jouw reactie