Van de Afrikaanse vrolijke opdringerigheid naar de Indiase bescheidenheid

30 juni 2018 - Udaipur, India

Afgelopen week was net een achtbaan. Een achtbaan van emoties, maar ook een achtbaan van nieuwe ervaringen en avonturen. Een week van 3 verschillende landen met hun eigen gebruiken en gewoonten, een week van verdriet en een week van afscheid.

Laat me bij het begin van de achtbaan beginnen. Onze laatste dag in Kaapstad was het bewolkt. Aanvankelijk wilden we naar mzolis, een township restaurant, maar omdat dat een halfjaar geleden afgebrand is door protesten (die nu soms nog steeds gaande zijn in de betreffende township) besloten we er niet heen te gaan. In plaats daarvan gingen we naar de Mojo market, een markt die een jaar geleden is geopend en lijkt op andere marktjes in Kaapstad. Na een geweldig kort shop/chocolademelk avontuur besloten we naar buiten te gaan en over de promenade bij sea point een stuk terug te lopen. Wat was de zee wild! Hij spatte geregeld over de reling heen en zorgde ervoor dat niet iedereen het droog hield. Na een lekkere maaltijd bij obz café gingen we terug naar ons hostel waar we nog een leuk berichtje op de muur schreven. Midden in de nacht werden we wakker. Een van onze kamergenoten kon niet meer op haar benen staan en werd door iemand naar binnen gedragen en langzaam op het stapelbed gehesen. Goed, hebben we dat ook weer meegemaakt.

Maandag was vliegdag. We vlogen naar Doha, Qatar. Na een voor mij niet zo fijne vlucht landden we ergens laat in de avond, met 20 minuten vertraging, in Qatar. In de enorme rij voor de paspoort controle kreeg ik echter droevig bericht. Dat wat ik wist dat eraan zat te komen, was gebeurd. Mijn lievelingsoom was overleden. Ik wilde dat ik het bericht niet had gekregen, daar in de paspoortrij, in een land waar niemand met vrouwen praat. Ik hield me groot, Casper sloeg een arm om me heen. Eenmaal de paspoortcontrole door ging alles heel snel. Onze backpacks waren er, en ook onze chauffeur stond al te wachten. In de auto was ik stil, in gedachten bij mijn tante, oom en vader. Ondertussen keek ik naar de lichtgevende, gekleurde lantaarnpalen die voorbij kwamen. Het maakte voor de chauffeur niet uit dat ik stil was, die praatte toch niet met vrouwen (sterker nog, als je wel iets zegt word je vaak gewoon genegeerd). Het hotel bleek heel luxe te zijn. Eenmaal ingecheckt en al was het bijna 3 uur in de nacht, tijd om te slapen.

De volgende dag probeerde ik mijn tante te bellen. Helaas, de wifi was niet sterk genoeg. Dan maar een Whatsapp voiceberichtje. Snel was het 12 uur, tijd om uit te checken. Omdat het buiten 42 graden was (ons hotel stond zelfs aan de rand van de woestijn) begon ons avontuur in Qatar in een overdekte shoppingmall. Eentje die in China niet zou misstaan. Ze hadden geprobeerd heel Venetië na te bouwen in deze mall. Naast de mall stond een enorm stadion. Alvast voor het WK van 2022 (er worden er nog tig bij gebouwd, daarom staat heel Qatar in de stijgers). Aan het eind van de middag gingen we naar de souq waqif, een van de grootste sights van Doha. Een bazaar met allemaal schattige kleine stalletjes en kronkelende weggetjes. Waar ze wel 20 vogels in een kooi hadden zitten (en dan minimaal 20 van die kooien naast elkaar) en waar je goed kon verdwalen.

Op de terugweg naar het vliegveld reed onze Uber tegen een andere auto. We hebben ook geen geluk met de ubers dit jaar. Na een flinke discussie besloten beide chauffeurs maar gewoon door te rijden, er was toch geen schade.

Eenmaal in het vliegtuig konden we niet opstijgen. Het vliegtuig was groot en zwaar, en was mede daardoor, en door de hitte, in het asfalt vast komen te zitten. Het is weer eens wat anders dan een vliegtuigfile, of een passagier die er niet is, of het niet kunnen opstijgen ivm het weer. Na een korte vertraging vlogen we dan eindelijk door naar Mumbai.

Mumbai leek in het eerste opzicht, zo om half 4 in de nacht, mee te vallen. Verschillende 'slums / townships' waren zichtbaar midden in de stad, soms wel 2 of 3 hoog gebouwd. Dat was al verschil #1 met Zuid-Afrika waar townships met name aan de rand zitten. Voor ons hotel, in het midden van een wijk die niet anders te omschrijven is als echt Indiaas, lagen twee zwervers te slapen. We checkten in en kregen onze kamer met ventilator toegewezen. Het stonk er en was er heel smerig. Het bed was hard (zo hard als een opblaasmatje) en er lag geen laken op. Douchen deed je terwijl je zo ongeveer op de wc zat en je moest eerst vragen om warm water voor je het kreeg. WiFi was er niet of nauwelijks. Het enige positieve: het hotel zat in een rustige straat.

Dat Mumbai een van de grootste en waarschijnlijk ook chaotischte steden ter wereld is, werd de dag erna vrij snel duidelijk. We gingen op zoek naar een supermarkt om ontbijt te scoren. Overal om ons heen waren mensen en scooters en auto's en fietsen en nog meer scooters. Allemaal toeterend of bellend. Continu, aan een stuk door. Verkeersregels? Die zijn er niet. Inhalen gebeurt zowel via de linker als rechterkant, zolang je maar toetert. Wil je laten weten dat jij er ook nog bent? Toeter. Loopt er iemand op een zebrapad terwijl je eroverheen wil rijden? Toeter. Tussen al dit vrolijke getoeter vind je af en toe een geit, of een hond of een koe. Gewoon op straat. Veel gebouwen in "onze" wijk waren er slecht aan toe. Ik wil het geen slum noemen, maar het was zeker ook niet de beste wijk van Mumbai. Eenmaal de supermarkt gevonden begon het volgende avontuur, de supermarkt inkomen. Je moest door een detectiepoortje en je tas afgeven. Na betalen moest (net als in ZA op sommige plekken) je bon gecontroleerd worden. Taak 2 van de dag was het regelen van een lokale simkaart (om zo oa ubers te kunnen bestellen en niet afgezet te worden). Na twee keer een bezoek aan de gekoelde Vodafone shop was ook dat gelukt en was de dag alweer om.

Dag twee in Mumbai begon in Colaba, een veel rustigere "toeristischere" wijk (geen Westerse toerist gezien: alleen maar toeristen uit eigen land). De eerste Indiase kleren en souveniertjes werden gekocht op de Colaba Causeway voordat we naar de sight, de gateway of India liepen. Hier begon het te regenen, tja, het is ook moesson seizoen. In plaats van de gateway zelf, waren wij er duidelijk de sight. Iedereen maar dan ook echt iedereen wilde met ons op de foto. Sommigen maakten ook stiekem selfies.

De laatste volledige dag in Mumbai gebruikten we om de wijk Bandra te verkennen. Beginnend met een skype interview voor onze misschien wel toekomstige baan (maar voor degenen die het nog niet weten, ik ga nog niet verklappen hoe/waar/wat, pas als we de baan voor 90% zekerheid hebben). Daarna liepen we wat rond en gingen we naar een mooie kerk. Hier op de voor India gebruikelijke manier een kaarsje gekocht en neergelegd voor mijn oom, wetende dat mijn familie aan de andere kant van de wereld, op dezelfde dag, ook afscheid van hem aan het nemen was.

Vervolgens liepen we naar het strand en fort. Ook bij het fort stonden allemaal Indiase toeristen foto's en selfies te maken (maar dit keer niet van ons, gelukkig!). Die avond wilden we graag naar het hard rock café, want hoe gaaf is het om daar te eten / een shirtje van te kopen. In de stromende regen stapten we uit de Uber - helaas, iemand had het hele ding afgehuurd. Omdat we ook een shirtje wilden kopen, lieten ze ons toch binnen en mochten we er uiteindelijk zelfs eten - met uitzicht op de prive party.

En dan vandaag, zaterdag. Uitchecken en ontbijten. Vervolgens ging de tocht naar het vliegveld. In Mumbai hebben ze twee terminals, een voor de lokale en een voor de internationale vluchten. Beide terminals liggen een stuk uit elkaar. Omdat we een lokale vlucht hadden, kozen we voor die terminal. Helaas, onze maatschappij vloog er niet vandaan en dus moesten we naar de internationale terminal. De man vertelde ons dat het 15 minuten lopen was en enthousiast begonnen we op onze tocht door de hitte. Gauw kwamen we middenin een "slum" terecht. Een echte, vakkundig om het vliegveld heen gebouwd. In ZA zou ik dit een probleem hebben gevonden; de kans om beroofd te worden is daar best groot. Hoewel ook India kampt met ongelijkheid, heb ik me er geen moment onveilig gevoeld. Mensen lachen bescheiden met je, weten niet hoe ze Engels moeten praten maar willen je maar wat graag helpen. Een heel verschil met de meer opdringerige, maar vrolijke praatjesmakende Afrikanen.

De bewoners van deze "slum" waren heel vriendelijk, een oudere man wees ons de weg, de kinderen wilden dat we hun geitjes kwamen aaien. Zo kwamen we erachter dat de internationale terminal niet op loopafstand was. We vonden een rickshaw die ons er wel heen wilde brengen voor een heel schappelijke prijs - en dat allemaal in deze "slum". Zo waren we toch nog op tijd voor onze vlucht!

Inmiddels zijn we aangekomen in Udaipur en genieten we van een veel beter guest house (veel goedkoper ook!). Het getoeter is hier minder en het verkeer rustiger (je hebt geen uur meer nodig om 6km te rijden in een auto). Wel is het toeristischer. Onze eerste Uber voerde eigenlijk al meteen een "uber scam" bij ons uit door samen te spannen met zijn rickshaw vrienden en te beweren dat hij het kleine straatje niet in mocht. "En nee, je kan het echt niet lopen, echt niet". Twee minuten en 80 rupee armer kwamen we op onze eindbestemming aan. Morgen gaan we de stad bekijken, maar het is nu al mooier en bovenal ook rustiger dan druk en chaotisch Mumbai. Bijkomen van de achtbaan van afgelopen week.

Foto’s

2 Reacties

  1. Janneke durans:
    1 juli 2018
    Alweer een mooi en spannend verhaal,het wordt vast weer eens tijd voor een boek.
  2. Jantinus:
    6 juli 2018
    Leuk hoor al die verhalen over andere culturen en gebruiken
    en mooi dat jullie je droefheid ook hebben geuit in een kerk.

Jouw reactie